این روزها احمد عمو بد جوری در بستر بیماری افتاده است تا جائی که پزشکان حرف زدن را هم برایش قدغن کرده اند.این گونه ست که آدم خیلی راحت دلش برای خنده های مخصوص اش به آن صمیمیت و صفای منحصر بفردش تنگ می شود و دوست دارد دوباره همان مرد خوش صحبت را جلوی سالن های نمایش جشنواره های استانی ببیند و یک چاق سلامتی و سراغ بر و بچه ها را بگیرد.
حالا یک ماهی از خانه نشین شدنش می گذرد و او که به هر ترتیبی نمی خواهد به مریضی زیادی رو بدهد با کامپیوتر و موبایلش با دوستان بصورت کتبی ارتباط برقرار می کند و ولاگش را به روز می کند و جویای احوال همه ست نشان به آن نشان که همین دیروز سراغ خانم بچه های ما را می گرفت.برایش شفای عاجل را آرزومندیم و دلمان برایش بد جوری تنگ شده است.